Business as usual

Είδα όλες τις προσωπικότητες αυτής της χώρας να παρελαύνουν από το γυαλί, τον πρωθυπουργό, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και τους ηγέτες της αριστεράς. Μου μίλησαν αυστηρά αλλά με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα, όπως αρμόζει στους ταγούς αυτής της χώρας με την τεράστια πολιτική ιστορία. Διάβασα επίσης τις γνώμες που έχουν σχηματίσει για μας οι υπόλοιποι άνθρωποι στην Ευρώπη. Αισθάνθηκα βαρύ το καθήκον να πάρω μια απόφαση σχετικά με την στάση που θα κρατήσω: να βάλω πλάτη για να σώσω την πατρίδα; ή να κατέβω στους δρόμους και να αντισταθώ;

Για να δούμε αν τα κατάλαβα καλά. 

στις φάμπρικες της Γερμανίας;

Και μέσα στον ορυμαγδό απειλών, κινδυνολογιών, εκφοβισμών, ρατσιστικών εξάρσεων και άλλων τρομοκρατικών ενεργειών από ξένα και ντόπια (για να θυμηθούμε και την ορολογία) ΜΜΕ, πολιτικούς, υψηλόβαθμους υπαλλήλους και υπηρέτες, αναρωτιέμαι: υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος από αυτούς που πρόσφατα εκλέξαμε ή από τους άλλους που πρόσφατα απορρίψαμε ή έστω από εκείνους που «παλεύουν» για τα δίκαια του λαού, που να σκέφτεται σοβαρά το τι θα γίνει αύριο σε αυτή τη χώρα; Που να έχει έστω και μια ρεαλιστική πρόταση γι αυτό; Και για να μείνω μόνο σε αυτούς που εκλέξαμε, μου δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται σε κατάσταση πανικού και έχουν χάσει προ πολλού τη δυνατότητα αποστασιοποίησης από το άμεσο. Χορεύουν στο ρυθμό που τους χτυπάνε παλαμάκια, χωρίς να προλαβαίνουν να σκεφτούν πότε ή πως θα τελειώσει. Αυτή η αίσθηση εντείνεται μέρα με την ημέρα και είναι αυτό που με ανησυχεί περισσότερο απ’ όλα.

ανοιχθώμεν, κουνηθώμεν...

Το καταπληκτικό σκίτσο "στ’άρματα, στ’άρματα…" του Γιάννη Ιωάννου στο χθεσινό Έθνος συνοψίζει ευρηματικά τον τραγέλαφο που ζούμε στη χώρα μας, αυτή τη φορά εξ' αφορμής της οικονομικής μας "κατάστασης". Σπασμωδικά, υστερικά, χωρίς προτεραία ανάλυση, με σχέδια της στιγμής, ανακολουθίες, καθυστερήσεις, πισωγυρίσματα. Μέσα σ' όλ' αυτά αν κανείς έχει το κουράγιο -και διαχρονικά οι κάτοικοι αυτής της χώρας το έχουν- να χαμογελάσει του δίνονται απλόχερα οι ευκαιρίες.

Πάρτε για παράδειγμα την περίφημη συλλογή αποδείξεων που πάει κι' έρχεται συνεχώς. Ακόμα κι' αν αγνοήσουμε εντελώς την προφανή διαπαιδαγωγητική αξία του εγχειρήματος (ως λαός ανήλικος και υπό κηδεμονία), θα γίνουμε το πρώτο και μοναδικό έθνος συλλέκτης παγκοσμίως. Προβλέπω μάλιστα κάποιες σπάνιες αποδείξεις (ας πούμε μεγαλογιατρών) να αποκτήσουν αξία πολύ μεγαλύτερη της ονομαστικής τους στο μέλλον, να μου το θυμηθείτε!