Aγοραία απορία

"In an English satire of the last century, Gulliver, returning from the land of the Lilliputians where the people were only three or four inches high, had grown so accustomed to consider himself a giant among them, that as he walked along the streets of London he could not help crying out to carriages and passers-by to be careful and get out of his way for fear he should crush them, imagining that they were little and he was still a giant. He was laughed at and abused for it, and rough coachmen even lashed at the giant with their whips. But was that just? What may not be done by habit?" F. Dostoevsky

"πιστεύοντας ότι οι άλλοι είναι μικροί κι'αυτός ακόμα γίγαντας". Πόσο δίκαιο είναι να αρνούμαστε στους ανθρώπους (και στις κοινωνίες) την υπεράσπιση της εικόνας του εαυτού τους; Κι' όταν η εικόνα αυτή είναι αποκρουστική ή αυτοκαταστροφική ή απλά γελοία, πόσο δίκαιο είναι να τους αφήνουμε στην πλάνη τους; Ειδικά όταν γίνονται αντικείμενο αγοραίας εκμετάλλευσης. Και άραγε είναι σε θέση κανείς να τους βγάλει απ' αυτή την κατάσταση;

Απορώ με μένα

Όλα πήγαιναν καλά. Πολύ καλά! Προοδεύαμε και μάλιστα είχαμε από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης! Και ξαφνικά προέκυψε μια ατυχία και όλα ήρθαν τα πάνω κάτω. Αλλά παρόλο που μας επιτίθενται κάτι κερδοσκόποι θα τα καταφέρουμε με λίγες θυσίες.

Αρκεί να αυξήσουμε την φορολογία και να ψαλιδίσουμε λίγο τους ψηλότερους μισθούς. Και τότε, σαν από θαύμα, θα εξαφανιστούν οι κερδοσκόποι, θα αρχίσουμε να παράγουμε από βιολογικά λαχανικά μέχρι πράσινα αυτοκίνητα και οι τουρίστες μας θα απολαμβάνουν τις καλύτερες υπηρεσίες στον κόσμο.

Η χώρα όπου η παρακμή γεννάει αισθήματα ασφάλειας

Σε καιρούς δύσκολους. Ηθικά και σωματικά απροετοίμαστοι και συνεπώς σε διαρκή αναπόληση. Μέσα σε γενικότερη κατάρρευση καθησυχαστικών αξιών και σχέσεων, συναντηθήκαμε επιμελώς ατημέλητοι. Φορτωμένοι την παράλληλη διαδρομή μας προς λάθος κατεύθυνση, τα βαριά καθημερινά και ένα ικανό μέρος εφηβικών αναμνήσεων, φωτισμένων από την απόσταση του χρόνου. Ελπίζαμε ενδόμυχα να βρούμε μέρος της παλιάς αίγλης του σώματος, λίγη από την καθαρότητα του νου ή έστω την αλληλεγγύη που γεννούσε η προσδοκία του μέλλοντος. Ανακαλύψαμε ξεχασμένα σημάδια δυνάμεων που μας κρατούσαν μαζί κι' ύστερα εκείνα που μας απομάκρυναν ακόμα ζεστά, αν και σκονισμένα. Ήπιαμε, γελάσαμε πικρά, απορήσαμε, αποστασιοποιημένοι σε τροχιά εξόδου. Ξορκίσαμε το κακό και την μοναξιά -με πάθος-, ντυθήκαμε και φύγαμε. Πίσω στη χώρα όπου η παρακμή γεννάει αισθήματα ασφάλειας.