"Υπάρχουν τρία είδη κακές συνήθειες που παραχρησιμοποιούμε όταν βρισκόμαστε μπρός σε ασυνήθιστες καταστάσεις της ζωής. Πρώτη, να παραβλέπεις ό,τι γίνεται ή έγινε και να νιώθεις σα να μην έγινε τίποτε. Αυτός είναι ο δρόμος του φανατικού. Δεύτερη, να δεχόμαστε καθετί όπως μας παρουσιάζεται και να νιώθουμε ότι ξέρουμε τι συμβαίνει. Αυτός είναι ο δρόμος του πιστού. Τρίτη, να βασανιζόμαστε από το γεγονός είτε γιατί δε μπορούμε να το παραβλέψουμε είτε γιατί δε μπορούμε να το δεχτούμε ολόψυχα. Αυτός είναι ο δρόμος του τρελού. Υπάρχει κι' ένας τέταρτος, ο δρόμος του πολεμιστή. Ο πολεμιστής ενεργεί σα να μην είχε συμβεί τίποτε, γιατί δεν πιστεύει σε τίποτε, κι' ωστόσο δέχεται καθετί όπως του παρουσιάζεται. Ποτέ δε νιώθει ότι γνωρίζει, μήτε σά να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτε. Ενεργεί σα να ελέγχει τον εαυτό του , ακόμη κι άν τρέμει στα πόδια του"
ένα blog που μου συνέστησε ο γιατρός ως ψυχοθεραπεία (Έχω διαγνωσθεί ως πάσχων από «εμπειριοκριτικισμό») αλλά και ως απάντηση στην ερώτηση «τι να κάνουμε;» που προφανώς είναι «ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω» ή και σημειωτόν (η αριστερίστικη άποψη)
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
ψευδόμενες αλήθειες και αληθινά ψέμματα
Ας αναλάβουμε την ευθύνη μας …και ας ενηλικιωθούμε… ας πάψουμε να βλέπουμε τους άλλους ναρκισσιστικά, σαν την πηγή που θα ικανοποιήσει τις ανάγκες μας… και ας μάθουμε να ζούμε χωρίς ομφάλιο λώρο… Οι καλές νεράιδες του παραμυθιού τέλειωσαν… Θα πρέπει να παλέψουμε για να αλλάξουμε, να επιβιώσουμε και κυρίως να νικήσουμε την απελπισία μας… Φτάνει πια με τους στενόκαρδους, τους μίζερους τους καταστροφολόγους… όλους αυτούς που δεν βρίσκουν τίποτα καλό να πούν ή να κάνουν εκτός από το να χτυπούν ανελέητα τα "κακώς κείμενα". Να λες την αλήθεια δεν είναι με κανένα τρόπο το ιδιοτελές αντίθετο από το να λες ένα ψέμα. Υπάρχουν ψευδόμενες αλήθειες και αληθινά ψέματα. Φτάνει πια λοιπόν με τον παραλογισμό που μας διακατέχει μεμψίμοιρα να παραχώνουμε εμείς οι ίδιοι την Ελλάδα ακόμα πιο βαθειά στο τάφο… Μπορεί το πλοίο από στιγμή σε στιγμή να βουλιάξει θα πρέπει όμως να βρούμε τρόπους για να επιζήσουμε. Δεν υπάρχει καμιά γενναιοδωρία στη αυτοκτονία και κυρίως στην αυτολύπηση και στο μαζοχισμό … ας πάψουμε λοιπόν να ριψοκινδυνεύουμε με την απελπισία μας την ίδια μας τη ζωή και ας μάθουμε να ριψοκινδυνεύουμε τη ζωή μας ναι αλλά για να τη σώσουμε . Και πάνω απ΄όλα ας πάψουμε να βασανίζουμε τον εαυτό μας με το πρόβλημα, ας αλλάξουμε προγραμματισμό και ας σταματήσουμε να πενθούμε… Το να υπάρχεις σημαίνει να είσαι ενεργητικός και ζωντανός, σημαίνει ότι διαλέγεις να βγεις από την ψεύτικη παθητικότητα του να υφίστασαι , ή από το να σε μεταχειρίζονται οι άλλοι.
Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
Κορόνα χάνεις,γράμματα κερδίζω
Το χρέος μας στα τέλη του 2010 θα είναι 350δις και το 2014 θα ξεπεράσει τα 470δις..... παρά τα μέτρα.... κορόνα χάνεις , γράμματα κερδίζω ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
